project hoogtepunt

Vrees voor hoogten, ik kan me niet herinneren vanaf welke leeftijd ik hier last van begon te krijgen. Misschien komt het doordat ik op jonge leeftijd, stiekem een snoepje uit de pot wilde pakken bij mijn tante. Toen klom ik op een stoel, viel er vanaf en brak mijn arm. De dokter wilde geen foto maken en liet me het hele weekend mee rondlopen.

ptfbty

Hoogtevrees het is behoorlijk irritant. Vooral als je de top van de berg niet durft te bereiken. Je wordt beloond met een betoverd uitzicht na een inspannende wandeling. Zo heb ik nog nooit de Eifeltoren beklommen. Ik heb het meerdere keren geprobeerd te overwinnen. Zo ben ik twee verschillende keren in een enge attractie geweest op de kermis, zo’n katapult waar je in een bal een meters die hoogte in wordt geschoten. Maar op de een of andere manier is dat instappen en doen. Dat is een totaal ander gevoel dan als je verstijfd op een moment dat je eigenlijk gewoon door wilt lopen, maar je lichaam gewoon hapert.

Vreemd genoeg, krijg ik ook een vreselijk gevoel, als ik aan de voet van een heel hoog gebouw sta. Dan lijkt dat gebouw zo’n monsterlijk, buitenaards, overweldigend hoog om te bevatten. Wankelend op mijn benen kijk ik dan snel maar weer omlaag. Positief en relativerend gezien, kan je hier uit opmaken dat gebouwen mij nog steeds fascineren en overweldigen.

Toen ik 19 jaar was liep ik een aantal maanden stage op curaçao. Daar pakten we regelmatig de snorkel om het mooie koraal en de vissen in het helder turquoise water te spotten. Op een dag was ik weer met mijn hoofd in de zee en kreeg een lichte paniekaanval, omdat er opeens een diepe donkere afgrond in mijn vizier kwam. Ironisch genoeg voelde ik me als een vogel. Hoog en kijkend naar beneden. En in plaats van daarvan te genieten voelde ik me enorm kwetsbaar. Bang om te vallen. Bang voor de diepte. Angst om te verdwijnen. Voor mij was het toen helder, duiken is niets voor mij.

Al een tijdje werk ik als ruimtelijk ontwerper aan diverse opdrachten. De natuur en het landschap fascineren mij en ik zou graag een uitkijktoren willen ontwerpen.

WAAROM??!! Waarom zou ik dat eigenlijk willen? Ik durf er zelf niet eens op.Vorm, constructie en materiaal kan mij eenvoudig al boeien. Maar vooral de extra dementie, het brengt je op een niveau waar je een ander perspectief krijgt van de omgeving. Dit is natuurlijk ook met een gebouw te ervaren, maar bij een uitkijktoren wordt dat gevoel versterkt, omdat het een functieloos bouwwerk is. Of toch niet helemaal… het heeft de functie om je uitzicht te geven, wat het menselijk lichaam niet kan geven.

Stel je voor dat een opdrachtgever mij de vraag stelt om een uitkijktoren te ontwerpen. Geweldige opgave!

Maar hoe kan ik mij nu inleven in de gebruiker? Kan ik als ontwerper mijn eigen overtuigingen en angsten loslaten in het ontwerpproces? Of is de uitkomst een heel laag uitkijktorentje voor angsthazen zoals ik.Of zal ik uiteindelijk mezelf bedriegen en onder invloed van mijn angsten de vorm en materiaalkeuzes bepalen. Of besluit ik voor mezelf dat ik het bouwwerkje niet hoef te betreden, en ontwerp ik op sadistische wijze de meest enge uitkijktoren die er bestaat. Maar wanneer wordt het als eng ervaren? Voor mij is die grens al snel bereikt. Maar voor de ander kan dat hele andere invloeden bepalend zijn.

Eigenlijk best vreemd en hilarisch, ik ben een ruimtelijk ontwerper met hoogtevrees.

sdr_HDRB

Het gaat bij een uitkijktoren om het uitzicht. Persoonlijk heeft de inspanning, de weg erna toe ook invloed van de ervaring van het uitzicht. Je moet soms hard werken en honderden traptreden beklimmen om het te bereiken. Vaak geeft elke verdieping je even de gelegenheid om te zien wat je al bereikt hebt en wordt je al getrakteerd op het bovenaanzicht van mensen die beneden de toren net op gaan. Ook heb je dan even het moment om naar boven te kijken, hoever je al bent en hoeveel inspanning je nog moet leveren voor de final view.

Nu is het moment gekomen dat ik mezelf de uitdaging geef om minstens 20 verschillende uitkijktoren te bezoeken. Daarbij zal ik onderzoeken: In welke mate is de vorm, het materiaal, de constructie van invloed om dit gevoel? Bij welke hoogte, heb ik symptomen en welke symptomen zijn dat? Zit er verschil in ervaring? Heeft mijn gemoedstoestand daar invloed op?

Gaan er vorderingen zijn naar mate ik meerdere uitkijktorens heb bezocht? En gelijk de vraag erbij, kan je door 20 uitkijktoren te beklimmen van je hoogtevrees af komen? En dan ben ik gelijk nieuwsgierig of je er dan echt vanaf bent of dat je het moet blijven onderhouden.

Ik richt me niet op het resultaat wat hier uit kan komen. Het kan alle richtingen op gaan; een onderzoek met eventueel een publicatie, een handboek om van hoogtevrees af te komen of een leuk overzicht van torens in NL, maar een stok achter de deur zou het ontwerpen van een uitkijktoren moeten zijn zodat ik zowel als mens als ondernemer moet dealen met mijn angsten en wordt dit project voor mij een hoogtepunt!